Επιχειρήσεις μεταναστών, χαμένες δυνατότητες για κοινωνικές επιχειρήσεις

Αποτελεί ένα «καυτό ζήτημα», αλλά είναι αναγκαίο να προβληματιστούμε στο τι συμβαίνει, ειδικότερα στην Ιταλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη με τους αυτοαποκαλούμενους «καλωσορίζοντας τους μετανάστες». Πρόκειται για ένα παγκόσμιο θέμα, για μία οικονομία καθοδηγούμενη από μία τυφλή πολιτική η οποία αντί να απευθύνεται στην πιο αδύναμη πλευρά της κοινωνίας, επικεντρώνεται εξολοκλήρου στις παγκόσμιες αγορές και στην οικονομική εξουσία.

Που βρίσκεται η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια σε όλο αυτό;

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος της κοινωνικής επιχειρηματικότητας;

Θα μπορούσε να είναι σημαντικός. Θα μπορούσε να κάνει την διαφορά. Το τεράστιο νομοθετικό κενό γύρω από αυτό το θέμα έχει δημιουργήσει αδιέξοδο (στην Ιταλία υπάρχει τώρα, αλλά οι φόροι είναι το ίδιο υψηλοί με μία κανονική εταιρία). Δεν έχουν επιτρέψει σε πολλά θέματα μεταξύ των οποίων οι νέοι και οι NEETs να συνεργαστούν και να συμβάλλουν στην επίλυση ενός πραγματικού κοινωνικο-οικονομικού προβλήματος το οποίο σήμερα έχει γίνει μία «θλιβερή κρυμμένη επιχείρηση». Η πιθανότητα να δημιουργηθεί ένα ιδεώδης «Ευρωπαικό έργο» έχει εξαφανιστεί. Οι μετανάστες σώζονται από τις θάλασσες, λαμβάνουν πρώτες βοήθειες, έπειτα λαμβάνουν και μία δεύτερη βοήθεια, και μετά τι; Πρόκειται για μία μεγάλη τρύπα. Όχι μόνο για ένα κενό. Που πηγαίνουν όλοι αυτοί; Τι κάνουν όλοι αυτοί; Παραμένουν για μήνες και χρόνια σε οικήματα και δομές, εμποδισμένοι από μία ετερόρρυθμη γραφειοκρατία. Δεν είναι όλα τα παραδείγματα κακά, σαφώς, εμείς ως Ιταλοί, είμαστε αυτοί που δεν αρνούμαστε να εισέλθουν οι μετανάστες, έχουμε καλές πρακτικές και ευρωπαικά πρότυπα. Ωστόσο αυτήν την δεδομένη χρονική στιγμή, χάνουμε. Αυτό που ξεκινήσαμε να κάνουμε ήταν ένα «καλωσόρισμα ανθρώπων» που στην πορεία έγινε ένα «καλωσόρισμα ενός ανεξέλεγκτου αριθμού ανθρώπων». Αριθμοί. Η κοινωνική επιχειρηματικότητα, που δημιουργήθηκε και διατηρήθηκε από τους νέους, θα μπορούσε να είναι η λύση κατά τη γνώμη μας. Η νεολαία με τις καινοτόμες και νέες ικανότητές της, τις νέες γλωσσικές δεξιότητες, τις δεξιότητες χρήσης της τεχνολογίας, το ανοιχτό μυαλό, την διάθεση για ταξίδια και τα ανθρώπινα μάτια. Πιθανόν όχι οι μεγάλες εταιρίες και οι μικρές. Στην Ιταλία, το μεταναστευτικό ζήτημα, βρίσκεται στα χέρια της μεγάλης κοινοπραξίας των κλασσικών κοινοπραξιών. Αυτοί διαχειρίζονται τις εργασίες και το τεράστιο χρηματικό ποσό καθώς ασχολούνται με τις κοινές υπηρεσίες: το φαγητό των ηλικιωμένων, την εκπαίδευση στον ελεύθερο χρόνο, την καθαριότητα κλπ. Τα λόγια μας μοιάζουν να μην έχουν σημασία σήμερα, μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα βλέποντας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης τις τρομακτικές εικόνες των ανθρώπων που πεθαίνουν στις θάλασσες μας. Το «φαινόμενο των μεταναστών» είναι απόλυτα ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας μας, αλλά δεν έχει τίποτα «ανθρώπινο». Θα μπορούσε να αποτελέσει μια δυναμική για την κοινωνική επιχειρηματικότητα, ώστε να αναπτύξει και να βρει μια λύση, χωρίς να προχωρήσει σε τραγωδίες, αλλά να είναι η ευκαιρία για τους νέους να φέρνουν καινοτομία και να κάνουν κάτι πιο εξειδικευμένο, αντικαθιστώντας εκείνους τους «μεγάλους» που αποτυγχάνουν ολοκληρωματικά.